موسسه انتشاراتی شناخت اندیشه مجله تحقیقات روانشناسی عمومی و علوم تربیتی 3115-9567 2 دوره 2 شماره 1 (1405): پیاپی 1 2026 05 14 effectiveness of teaching problem solving skill components on the attitude towards school اثر بخشی آموزش مهارت­های حل مسئله بر نگرش نسبت به مدرسه FA فرزاد راستخانه کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه پیام نور سنندج – کردستان - ایران محمد خالدیان استادیار گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article <p>The purpose of this study was to investigate the effectiveness of teaching problem solving skills on students' attitudes towards school. The research method is quasi-experimental, i.e. pre-test - post-test with a control group. In this way, in a specific time interval, the two experimental and control groups were compared with each other in such a way that the independent variable, i.e. the protocol of treatment sessions for teaching problem solving components, and the dependent variable of attitude towards school. The statistical population of this study was the fourth grade students of Marivan city in the academic year of 1402-1403, from which 30 people were selected by simple random sampling in two control and experimental groups (15 people in the control group and 15 people in the experimental group). became The tools of data collection in this study were Goldfarid and Dyson's problem-solving skill training protocol (translation of Ahmadi Alunabadi, 2010) and the school attitude scale of McCutch and Siegel (2003). The results showed that in the column, there is a significant level for the subscales (academic self-perception (0.003), attitude towards teachers and classes (0.039), attitude towards school (0.000), valuing school goals (0.002) and motivation/self-discipline (0.003) and based on the F value obtained in the post-test of the variable attitude towards school which is 20 17 is higher than the value of F in other variables, so the effect of problem solving skills training on the subscale of the attitude towards school has been greater.</p> <p>هدف از این مطالعه بررسی میزان اثر بخشی آموزش مهارت های حل مسئله بر نگرش نسبت به مدرسه در دانش آموزان بود. روش تحقیق به صورت شبه آزمایشی یعنی پیش آزمون – پس آزمون همراه با گروه کنترل اجرا شده است. بدین صورت که در یک فاصله زمانی مشخص دو گروه آزمايش و کنترل، به گونه ای که متغير مستقل یا همان پروتکل جلسات درمانی آموزش مولفه های حل مسئله و متغیر وابسته نگرش نسبت به مدرسه با يكديگر مقايسه شدند. جامعه آماری این مطالعه دانش آموزان پایه  چهارم شهر مریوان در سال تحصیلی 1403-1402  بودند که از میان آنها تعداد 30 نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده در دو گروه کنترل و آزمایش (15 نفر در گروه کنترل و 15 نفر در گروه آزمایش) انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این مطالعه پروتکل آموزشی مهارت حل مسئله گلد فرید و دیسون(ترجمه احمدی علون آبادی،1370) و مقیاس نگرش به مدرسه مک کوچ و سیگل(2003) بودند. نتایج تحقیق در سطح استنباطی با رعایت پیش فرض های آماری نشان داد که در ستون سطح معنی داری برای خرده مقیاس های (ادراك خود تحصیلی(003/0)، نگرش نسبت به معلمان و کلاس ها(039/0)، نگرش نسبت به مدرسه(000/0)، ارزش گذاري هدف های مدرسه(002/0) و انگیزش/خود نظم دهی(003/0) می باشد. و بر اساس مقدار F حاصل شده در پس­آزمون خرده مقیاس متغیر نگرش نسبت به مدرسه که 20/17 بیشتر از مقدار F در سایر متغیر هاست است. پس تاثیر آموزش مهارت های حل مسئله بر خرده مقیاس متغیر نگرش نسبت به مدرسه بیشتر بوده است.</p> https://jgpess.com/index.php/jgpess/article/download/44/40