مادری در عصر دیجیتال: فراتحلیل اثر مداخلات دیجیتال بر سلامت روان پس از زایمان

چکیده

زمینه و هدف: افسردگی، اضطراب و استرس در سال نخست پس از زایمان شایع‌اند، اما بسیاری از مادران به درمان حضوری دسترسی ندارند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر مداخلات دیجیتال بر افسردگی، اضطراب، استرس و حمایت اجتماعی ادراک‌شده مادران پس از زایمان و شناسایی عوامل تعدیل‌کننده این اثر انجام شد. روش: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بر اساس بیانیه پریزما ۲۰۲۰ انجام شد. پایگاه‌های پاب‌مد و یوروپ‌پی‌ام‌سی (۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵)، چهار پایگاه فارسی و فهرست منابع هشت مرور پیشین جست‌وجو شد. کارآزمایی‌های تصادفی‌شده‌ای وارد شدند که مداخله مبتنی بر وب، اپلیکیشن، پیامک، شبکه اجتماعی یا تماس تصویری در سال نخست پس از زایمان را با گروه گواه غیرفعال مقایسه کرده بودند. خطر سوگیری با ابزار کاکرین (نسخه دوم) ارزیابی شد؛ اندازه اثر g هجز با مدل اثرات تصادفی ترکیب و نقش تعدیل‌کننده‌ها با تحلیل زیرگروه و فراتحلیل رگرسیونی بررسی شد. یافته‌ها: از ۱۲۹۲ رکورد، ۹۰ کارآزمایی وارد مرور و ۶۲ کارآزمایی وارد فراتحلیل شد. مداخلات دیجیتال افسردگی (g = ۰٫۴۸-)، اضطراب (g = ۰٫۴۴-) و استرس (g = ۰٫۳۹-) را کاهش و حمایت اجتماعی ادراک‌شده را افزایش دادند (g = ۰٫۳۳). با وجود ناهمگنی زیاد و نشانه‌های اثر مطالعات کوچک، اثر بر افسردگی در همه تحلیل‌های حساسیت پایدار ماند و در مادران دارای علائم بزرگ‌تر از نمونه‌های همگانی بود. نتیجه‌گیری: مداخلات دیجیتال اثری کوچک تا متوسط بر سلامت روان مادران پس از زایمان دارند، برای مادران دارای علائم سودمندترند و می‌توانند پس از غربالگری، در قالب مراقبت پله‌ای به کار روند