اثر بخشی آموزش مهارت­های حل مسئله بر نگرش نسبت به مدرسه

چکیده

هدف از این مطالعه بررسی میزان اثر بخشی آموزش مهارت های حل مسئله بر نگرش نسبت به مدرسه در دانش آموزان بود. روش تحقیق به صورت شبه آزمایشی یعنی پیش آزمون – پس آزمون همراه با گروه کنترل اجرا شده است. بدین صورت که در یک فاصله زمانی مشخص دو گروه آزمايش و کنترل، به گونه ای که متغير مستقل یا همان پروتکل جلسات درمانی آموزش مولفه های حل مسئله و متغیر وابسته نگرش نسبت به مدرسه با يكديگر مقايسه شدند. جامعه آماری این مطالعه دانش آموزان پایه  چهارم شهر مریوان در سال تحصیلی 1403-1402  بودند که از میان آنها تعداد 30 نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده در دو گروه کنترل و آزمایش (15 نفر در گروه کنترل و 15 نفر در گروه آزمایش) انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این مطالعه پروتکل آموزشی مهارت حل مسئله گلد فرید و دیسون(ترجمه احمدی علون آبادی،1370) و مقیاس نگرش به مدرسه مک کوچ و سیگل(2003) بودند. نتایج تحقیق در سطح استنباطی با رعایت پیش فرض های آماری نشان داد که در ستون سطح معنی داری برای خرده مقیاس های (ادراك خود تحصیلی(003/0)، نگرش نسبت به معلمان و کلاس ها(039/0)، نگرش نسبت به مدرسه(000/0)، ارزش گذاري هدف های مدرسه(002/0) و انگیزش/خود نظم دهی(003/0) می باشد. و بر اساس مقدار F حاصل شده در پس­آزمون خرده مقیاس متغیر نگرش نسبت به مدرسه که 20/17 بیشتر از مقدار F در سایر متغیر هاست است. پس تاثیر آموزش مهارت های حل مسئله بر خرده مقیاس متغیر نگرش نسبت به مدرسه بیشتر بوده است.